Tylko pozory i iluzje

Powyższe zdanie nie ma, co oczywiste nic wspólnego z poniższym tekstem, ale coś sobą znakomicie odzwierciedla w kontekście tego tekstu i to nie w jakiejś drobnej skali, lecz w skali ogólnej – globalnej.

Mimo tego, dla tekstu nie ma owo zdanie znaczenia, aczkolwiek wzajemny kontekst tekstu i zdania bez znaczenia nie jest.

Albowiem wbrew pozornej zależności wszelkich zdarzeń w kosmosie lub choćby na Ziemi, każde występujące w świecie zdarzenie jest suwerennym i niezależnym bytem czasoprzestrzennym, swoistym dla miejsca i czasu swojego zaistnienia.

Tak, jak życie człowieka jednostkowego.

Więcej wyjaśniać nie będę, bowiem wszystko wyjaśnia owa analogia, która nie zawiera być może pierwiastka filozoficznego i jest oczywistym sofizmatem, lecz jednocześnie najprawdziwszą prawdą, co skądinąd nadzwyczaj często jest sofizmatu cechą wybitną.

Zdarza się czasem, że wybucha wulkan, a raczej ujmując piękniej, następuje erupcja z jego wnętrza i zdarza się również, że w niedalekiej odległości czasowej przestają latać samoloty, a w zupełnie bliskiej odległości czasowej nielatających samolotów zdarza się, że nie wsiadają do samolotów ludzie.

Z pozoru wydaje się oczywistym, iż wszystkie powyżej opisane zdarzenia mają ze sobą ścisły związek i zaistnieć bez siebie by nie mogły.

To jednak naprawdę pozór, iluzja ściśnięcia czasu i przestrzeni, która einsteinowskiego obserwatora myli obrazem, gdyż ten (obserwator) z szerokiej perspektywy patrząc widzi omam nieistniejącej całości, na którą składają się: erupcja wulkanu, nielatające samoloty i ludzie.

A tymczasem każde z owych zdarzeń jest samoistne i od innego zdarzenia oddziela je szczelina czasu, i przestrzeni tak wielka, że jest otchłanią, której w żaden sposób przebyć się nie da.

Bowiem wulkan dymi i dudni, załóżmy, na Islandii, samoloty nie latają w Szkocji, a ja nie wsiądę do żadnego samolotu za żadne skarby świata, choćby mnie miał zanieść na Wyspy Szczęśliwe.

Bo wysp szczęśliwych, wiem, nie ma.

Tagi: abstrakcja filozofia iluzje pierwsze zdanie samolotyka smutek

22:35, zabociek , Mądrałki
Link Komentarze (15) »

piątek, 11 marca 2011

Dążenie

W ostatnim czasie trudno jest mi pisać, ba, nawet myśleć o pisaniu jest mi trudno, bowiem moje myśli krążą w zupełnie innej przestrzeni, niż literacka wyobraźnia.

Wiadomo od dawna, że pisarz to jest taka istota, która poprzez zanurzenie się w samotności ze wszystkich swoich sił podąża ku ludziom, żeby się z nimi złączyć, zbratać, wkochać w nich, po prostu.

Ten izolacyjny stan dążenia do integracji trwa tak długo, jak długo pisarz chce i umie pisać, kiedy ta umiejętność lub chęć zanika, pisarz staje się samotnikiem, dziwakiem lub zwykłym trupem.

Tagi: filozofia izolacja literatura myśli niespełnienie refleksja słowa

19:37, zabociek , Tetryki
Link Komentarze (2) »

sobota, 20 listopada 2010

Wystarczy kliknąć

Zupełnie przypadkowo, wczoraj, znalazłem stronę w sieci, na której umieszczane są aktualne informacje o pogodzie w mojej wsi i teraz nie muszę wychodzić z domu, żeby wiedzieć, że właśnie pada i na skórze czuć 3 stopnie, bowiem taka jest temperatura odczuwalna.

Zastanawiam się, czy nie wyjść i nie położyć się na trawie, gdyż temperatura rosy wynosi 4 stopnie, więc powinna dawać przyjemny chłód rozgorączkowanej głowie.

Powstrzymuję mnie niestety, wcale nie 6,4 mm deszczu, które mogłoby się nazbierać w zmarszczkach na twarzy i fałdach na brzuchu, lecz świadomość, iż to nie te lata i w ogóle, to nie lato, tylko jesień.

Strona w sieci o pogodzie w mojej wsi, dodam, pogodzie bardzo bliskiej mojemu domowi, bowiem, jak się okazuje, stanowisko meteo znajduje się kilkadziesiąt metrów od mojego płotu - o czym dotąd nie wiedziałem – dała mi asumpt do głębokiego przemyślenia, że gdyby Mahomet żył w dzisiejszych czasach, nikt by się nie zdziwił, że góry do niego przychodzą, bo dzisiaj góry przychodzą do każdego, kto zapragnie.

Wystarczy kliknąć.

Tagi: deszcz filozofia jesień monitoring pogoda refleksja życie

09:28, zabociek , Pobliże
Link Komentarze (4) »

1 , 2

następne